ZEPSUTE MIĘSO

Na czwartą część słynnego teen slashera trzeba było czekać ponad dekadę. Oczekiwania wobec „Krzyku 4” są bardzo duże, dlatego warto powiedzieć wprost: Wes Craven zaserwował kawał krwistego filmowego mięsa, które jednak okazało się nieświeże.

Tym razem główna bohaterka Sidney Prescott (Neve Campbell) wraca do rodzinnego Woodsboro, żeby promować swoją książkę, w której rozlicza się z koszmaru, zgotowanego jej oraz mieszkańcom przez tajemniczego zabójcę w masce. Wraz z jej powrotem koszmar powraca, a w największym niebezpieczeństwie znajduje się jej młodsza kuzynka...

Wszystko, co najlepsze w czwórce, łączy się z wyjaśnieniem tajemnicy zabójstw. Nie mogę zdradzić szczegółów, żeby nie zepsuć zabawy. Dość powiedzieć, że w zakończeniu użyto przewrotnego zabiegu, do którego teen slasher wreszcie dorósł. Dobrze, że zauważył to Wes Craven. Jestem pewny, że przynajmniej jeden wątek tego filmu stanie się tematem wielu rozpraw... feministycznych.

Na „Krzyku 4” zyskają młodociani wielbiciele serii, którzy będą mieć niejedną mokrą fantazję na temat okrutnego zabójcy w masce. O ile dotrwają do końca. Pierwsza połowa filmu to wyzwanie dla wytrwałych - nie ze względu na obrazy przemocy, które są już tak bardzo skonwencjonalizowane, że nie budzą one większych emocji, tylko z powodu braku napięcia.

[b]„Krzyk 4” to kotlet odgrzewany wiele razy.[/b] Craven zapomniał, że to co bawiło w jedynce, nie musi bawić w czwórce. I tak po raz kolejny zrobił widzowi egzamin z poprzednich filmów z serii i klasyków horroru. Za pomocą cytatów reżyser puszcza oko, głośno wyśmiewa modę na sequele, ale z przykrością trzeba stwierdzić, że jego wysiłki nie przynoszą spodziewanych efektów. Wiadomo np. że jak bohaterowie obnażają przed widzem reguły gry, to zaraz zobaczymy wyjątek od reguły... Tę śpiewkę już znamy, kto zaśpiewa nam coś nowego?

Łukasz Knap

Ocena: 5